Educated

بررسی

وستور از بزرگ شدن در خانواده ای منزوی آیداهو و پیگیری تحصیلات رسمی که او را وارد دنیایی بسیار متفاوت کرده است، می گوید. خاطرات او تنش بین دلبستگی به خانواده و توسعه درک مستقل از تجربه خود را بررسی می کند. آموزش به عنوان چیزی بیش از یک صلاحیت ظاهر می شود: این امر باعث می شود که چه سؤالاتی بپرسد و چه امکاناتی را که می تواند تصور کند.

برای رهبران، ارتباط مفید با شرایطی است که تحت آن کسی می‌تواند شکاف در دانش را بپذیرد و شروع به یادگیری کند. یک سازمان ممکن است خود را برای رشد باز توصیف کند در حالی که انتظار دارد همه با واژگان، اعتماد به نفس و دسترسی به فرصت یکسان وارد شوند. خواندن این خاطرات، توجه به آن مفروضات را تشویق می‌کند، بدون اینکه حساب شخصی عمیقاً به یک داستان موفقیت شرکتی ساده تقلیل یابد.

یک همکار گویا را در نظر بگیرید که در حال حرکت به سمت یک نقش فنی است که از پرسیدن یک سوال اساسی در طول آموزش تردید دارد. تلقی این تردید به عنوان عدم توانایی می تواند مسیری را برای ورود به کار ببندد. توضیح اصطلاحات ناآشنا، ارائه یک مربی به بیمار، و اجازه دادن به تمرین با بازخورد، فرصت یادگیری را واقعی تر می کند. در زندگی روزمره، تغییری مشابه زمانی اتفاق می‌افتد که فردی احساس کند می‌تواند موضوعی ناآشنا را کشف کند، بدون اینکه ابتدا ثابت کند که متعلق به خود است.

نیروی عاطفی خاطرات تا حدی ناشی از دشواری حفظ دلبستگی و خودفهمی است. این را نباید به عنوان دستوری خواند که همه باید یک مسیر را طی کنند و نه به عنوان دلیلی بر اینکه سختی برای رسیدن به موفقیت لازم است. قوی‌ترین سهم آن در این فهرست خواندن، سؤالی درباره حیثیت است: چه چیزی به کسی کمک می‌کند بیاموزد، یک باور را اصلاح کند، یا با صدای خودش صحبت کند بدون اینکه مجبور باشد چیزی را که هنوز نمی‌داند پنهان کند؟